Gizarte eta ekonomia arloko eragileek agerraldi kolektibo bat bultzatu dute, bidezkoagoa, demokratikoagoa eta erresilienteagoa den eredu baterantz aurrera egiteko beharra aldarrikatzeko.
REAS Euskaditik agerraldi horren antolaketan parte hartu dugu, Izarkom eta Goiener gure bazkideek gidatuta; biak erreferenteak dira telekomunikazioen eta energiaren arloetan alternatibak eraikitzen.
Urtebete geroago: memoria, analisia eta proposamena
2025eko apirilaren 28ak inflexio-puntu bat markatu zuen. Egun hartako itzalaldiak agerian utzi zuen sistema oso zentralizatu baten ahultasuna, baita energiaren edo komunikazioen gisako funtsezko esparruetan oligopolio handiekiko dugun mendekotasuna ere.
Urtebete geroago, adierazpen kolektiboak ideia argi batean jartzen du arreta: ez da gertatutakoa gogoratzea soilik, baizik eta egiturazko aldaketak aktibatzea.
Alternatibak piztu, kolektibotik abiatuta
“Itzali sistema, piztu alternatibak” lelopean, sinatzaileok honakoak aldarrikatzen ditugu:
- Sare autonomoago, demokratikoago eta parte-hartzaileagoen beharra
- Tokiko eta komunitateko ekonomiak indartzea
- Oinarrizko ondasunen gaineko burujabetza berreskuratzea
- Irabazi ekonomikoaren gainetik bizitza lehenesten duen eredua
Deskonektatzeko proposamenetik urrun, ekimenak sare jasangarri eta interkonektatuak ehuntzearen alde egiten du, etorkizuneko krisiei modu kolektiboan erantzuteko gai izango direnak.
Aliantza zabala trantsizio ekosozialaren alde
Adierazpenak erakunde sare zabal baten babesa jaso du, besteak beste: Olatukoop, Udalbiltza, REAS Euskadi, ELA, LAB, Etxalde, ESK, Joxemi Zumalabe Fundazioa, Ekhilur, EH KOM, Talaios, Koop57, BAM, Goiener eta Izarkom.
Aliantza honek REAS Euskadin argi dugun zerbait islatzen du: trantsizio ekosoziala ez da bakarka eraikitzen, interkooperaziotik eta konpromiso kolektibotik baizik.
Ekintzarako deia
Itzalaldiaren urteurrena ez da oroimen ariketa hutsa. Herritarrei, erakunde publikoei eta sare ekonomikoari egindako gonbidapena ere bada, alternatiba errealak elkarrekin bultzatzeko.
Izan ere, egun hartan zerbait argi geratu bazen, hauxe izan zen: sistemaren zaurgarritasunaren aurrean, komunitate-sareak direla bizitza eusten dutenak.
